GHK‑Cu vs AHK‑Cu: porównanie dwóch tripeptydów miedzi atom po atomie

Porównując dwie sekwencje, różnica sprowadza się do jednego atomu węgla.

• GHK = glicylo-L-histydylo-L-lizyna. Glicyna, pierwszy reszta, ma wodór jako łańcuch boczny.
• AHK = L-alanylo-L-histydylo-L-lizyna. Alanina ma grupę metylową (CH₃) tam, gdzie glicyna ma wodór.

Ta grupa metylowa dodaje 14 Da (CH₂) do masy i wprowadza centrum chiralne przy pierwszym reszcie.

Wszystko inne jest identyczne: histydyna w środku, której pierścień imidazolowy wiąże miedź, oraz lizyna na końcu. Każdy tripeptyd jest następnie skompleksowany z jednym jonem miedzi(II), dając GHK‑Cu i AHK‑Cu.

GHK wyizolowano z osocza w 1973 r. przez Lorena Pickarta, dlatego ma pięćdziesiąt lat chemii za sobą.

AHK to syntetyczny analog, który pojawił się w literaturze składników kosmetycznych w latach 2000. Oba produkowane są dziś syntezą fazy stałej; żaden nie jest ekstrahowany z czegokolwiek. Wyłącznie do użytku badawczego.

Nie do użytku ludzkiego ani weterynaryjnego.

Linia zawartości miedzi zasługuje na drugie spojrzenie. W obu kompleksach pojedynczy atom miedzi (63,5 g/mol) stanowi około jednej szóstej masy.

Fiolka „100 mg GHK‑Cu” zawiera więc około 16 mg miedzi i 84 mg peptydu; oferta podająca masę tripeptydu bez miedzi dla kompleksu miedzi jest zaniżona o 16 %.

Jon miedzi(II) w GHK‑Cu jest związany przez trzy atomy peptydu: azot grupy aminowej N-końcowej (na glicynie), zdeprotonowany azot pierwszego wiązania peptydowego oraz azot pierścienia imidazolowego histydyny.

Czwarte miejsce na miedzi zajmuje woda lub, przy wyższym stężeniu, druga cząsteczka GHK. Geometria jest płasko-kwadratowa wokół miedzi, co nadaje kompleksom peptydów miedzi(II) ich niebiesko-fioletowy kolor.

AHK‑Cu wiąże miedź przez te same trzy atomy azotu.

Grupa metylowa alaniny znajduje się na węglu obok grupy aminowej N-końcowej, poza płaszczyzną koordynacyjną, więc zmienia bezpośrednie otoczenie miedzi bez zmiany atomów wiążących. Dwa skutki są mierzalne:

• Kolor jest taki sam. Oba proszki są niebiesko-fioletowe, oba roztwory niebieskie. Nic na ławce nie pozwala ich odróżnić wzrokiem.
• Masa jest inna. Na widmie masowym jony wolnych tripeptydów pojawiają się przy 341,2 (GHK, M+H⁺) i 355,2 (AHK, M+H⁺); miedź dysocjuje przy typowej jonizacji, więc certyfikat podaje masę peptydu, a przerwa 14 Da jest sprawdzeniem tożsamości.

Oba kompleksy są stabilne jako suche ciała stałe, lecz wrażliwe na tlen i światło przez dłuższy czas w roztworze, dlatego linia przechowywania w obu wpisach katalogowych dodaje „tlen” do zwykłych „światło i wilgoć”.

Ponieważ oba wyglądają identycznie, certyfikat analizy jest jedynym dokumentem informującym nabywcę, który związek znajduje się we fiolce. Trzy linie wykonują tę pracę.

Czas retencji

Na kolumnie HPLC z fazą odwróconą dodatkowa grupa metylowa czyni AHK nieco bardziej hydrofobowym, więc AHK‑Cu eluuje nieco później niż GHK‑Cu przy tym samym gradiencie.

Samo to przesunięcie jest zbyt małe, by zidentyfikować związek; staje się użyteczne, gdy laboratorium uruchomiło oba wzorce, i dlatego dostawca oferujący oba musi pokazać osobny chromatogram dla każdego.

Potwierdzenie masy

Linia decydująca.

Obserwowana masa zgodna z 340,4 (lub M+H⁺ przy 341,2) oznacza GHK; 354,4 (M+H⁺ przy 355,2) oznacza AHK. Certyfikat pokazujący masę GHK na fiolce AHK‑Cu zbadał niewłaściwy związek lub fiolka zawiera niewłaściwy związek.

Oznaczanie miedzi

Najlepsze certyfikaty dodają oznaczenie miedzi (metodą ICP lub kolorymetryczną) i raportują je względem teoretycznych 15–16 %.

Odczyt miedzi znacznie poniżej oznacza, że fiolka zawiera wolny tripeptyd lub kompleks z zbyt małą ilością miedzi, a niebieski kolor będzie słabszy niż oczekiwano.

Niewiele laboratoriów zawiera tę linię domyślnie; należy o nią poprosić przy dużym zamówieniu.

Certyfikaty OXpeptides są publikowane dla każdego lotu w bibliotece COA.

Pozostałe pola (laboratorium, weryfikowalny numer testu, lot, data, zdjęcie oznakowanej fiolki) są takie same dla każdego peptydu i czyta się je w jak czytać COA peptydu; co oznacza i czego nie oznacza procent HPLC, jest w czystość HPLC: co oznacza 99 %.

To największa praktyczna różnica między tymi dwoma odczynnikami i jest to fakt dotyczący dokumentacji, nie cząsteczek.

GHK‑Cu jest scharakteryzowany od 1973 r.

Jego struktura krystaliczna, stałe wiązania miedzi, zachowanie w modelach komórek hodowlanych i w ekranach ekspresji genów (Broad Institute Connectivity Map, gdzie pojawia się z nazwy) są opublikowane, recenzowane i ponownie recenzowane.

Przegląd Pickarta i Margoliny z 2018 r., wymieniony poniżej, jest standardowym punktem wejścia.

AHK‑Cu ma kilka prac podstawowych, głównie ze strony składników kosmetycznych i głównie w modelach komórek hodowlanych, z których Shin i wsp. (2019) jest tą, która bada go z nazwy obok GHK‑Cu.

Nie ma dedykowanego przeglądu. Laboratorium potrzebujące odczynnika z głęboką opublikowaną bazą wybiera GHK‑Cu; to, które bada sam analog, wybiera AHK‑Cu i zwykle zamawia oba, aby uruchomić je obok siebie.

Co z tego wynika dla nabywcy: każda oferta opisująca AHK‑Cu literaturą GHK‑Cu pożycza. Oba związki różnią się jedną grupą metylową w strukturze i kilkuset pracami w dokumentacji.

Katalog oferuje oba jako proszki liofilizowane w szczelnych fiolkach borokrzemianowych 3 mL z przegrodą bromobutylową i kapslem zaciskowym:

GHK‑Cu występuje w większych fiolkach, ponieważ jest produkowany na skalę przemysłową i kosztuje mniej za miligram; AHK‑Cu to synteza mniejszej objętości i zaczyna się od 50 mg.

Aktualne ceny, za fiolkę i za miligram, znajdują się na dwóch stronach produktów, a pytania po stronie zakupu (sprawdzenie dostawcy, co obejmuje cena) są w przewodniku zakupu GHK‑Cu i przewodniku zakupu AHK‑Cu.

„Peptyd miedzi” na rynku może oznaczać którykolwiek związek, mieszaninę obu, tripeptyd bez miedzi lub krem zawierający ułamek procenta jednego z nich. Cztery pytania rozstrzygają sprawę:

1. Czy sekwencja jest zapisana? Gly-His-Lys lub Ala-His-Lys. „Peptyd miedzi” sam w sobie to kategoria, nie związek.
2. Czy masa na certyfikacie jest właściwa? 340,4 dla GHK, 354,4 dla AHK, na raporcie z nazwanego laboratorium, które można sprawdzić.
3. Czy proszek jest niebiesko-fioletowy i czy ilość podana jest w miligramach? Biały proszek nie jest kompleksem miedzi; oferta w uncjach płynnych to kosmetyk.
4. Czy strona opisuje wyłącznie odczynnik? Skład, dokumentacja czystości, przechowywanie, „wyłącznie do użytku badawczego”. Strona opisująca cokolwiek innego to strona, którą można zdjąć przy zamówieniu w transporcie.

Pełna siedmiopunktowa metoda znajduje się w jak sprawdzić dostawcę peptydów.